Εισαγωγή

Η γήρανση είναι ένα μη αναστρέψιμο αλλά φυσιολογικό «φαινόμενο» για κάθε ζωντανό οργανισμό. Η ανθρωπότητα από τα πρώιμα χρόνια του πολιτισμού της εναγωνίως προσπάθησε να ερμηνεύσει και να απαντήσει σε ερωτήματα σχετικά με το θάνατο και τη γήρανση. Στις μέρες μας το φαινόμενο της γήρανσης του πληθυσμού απασχολεί ολοένα και περισσότερες επιστήμες (βιολογία, ιατρική, κοινωνιολογία, οικονομικές επιστήμες), που η κάθε μία από την πλευρά της προσπαθεί να το προσεγγίσει από τη δική της οπτική γωνία και χαρακτηρίζει ιδιαίτερα τις δυτικές κοινωνίες. Το ενδιαφέρον για τη Δημογραφική γήρανση των Δυτικών κοινωνιών χρονολογείται από το 1894 στη Σουηδία και το 1900 στη Γαλλία όπου το ποσοστό των ατόμων που ξεπερνούσαν το 65ο έτος της ηλικίας τους ανέρχονταν στο 8%. Από τις αρχές του 20ου αιώνα άρχισε να απασχολεί το σύνολο των υπολοίπων Δυτικών κοινωνιών και των ανεπτυγμένων κρατών. Η δημογραφική μετάβαση στην υπογεννητικότητα και τη μείωση της θνησιμότητας, έχει ως αποτέλεσμα την ύπαρξη υψηλού αριθμού ηλικιωμένων σε όλο το δυτικό κόσμο. Η γήρανση του πληθυσμού συμβάλλει στη σταδιακή επιδείνωση και έκπτωση των βιολογικών μηχανισμών προστασίας των ηλικιωμένων με αποτέλεσμα την αλλαγή της κλινικής συμπτωματολογίας, συμπεριφοράς και εμφάνισης των διαφόρων νοσημάτων. Παράλληλα ο κοινωνικός αποκλεισμός των ηλικιωμένων από διάφορες δραστηριότητες σε συνδυασμό με την έκπτωση των βιολογικών προστατευτικών μηχανισμών απειλούν την Τρίτη ηλικία με τον επιπολασμό των νοσημάτων φθοράς, τη μεγάλη νοσηρότητα και την αυξημένη ανάγκη νοσοκομειακής, εξωνοσοκομειακής αλλά και φαρμακευτικής φροντίδας.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την απογραφή του 2001 το ποσοστό των ατόμων άνω των 65 ετών αγγίζει το 17,1% του συνόλου του πληθυσμού και κατά την εκτίμηση των βιολόγων στα μέσα του 21ου αιώνα είναι δυνατόν ο άνθρωπος να ζει εκατόν είκοσι (120) χρόνια. Η δημογραφική γήρανση δηλ. θα αφορά το 1/5 του συνολικού πληθυσμού με κοινωνικό-οικονομικές επιπτώσεις όχι μόνο στις κοινωνικές σχέσεις αλλά και στο τρόπο ζωής μεταβάλλοντας ταυτόχρονα το επιδημιολογικό πρότυπο.

Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στην παρουσίαση των κυριότερων προβλημάτων και προβληματισμών που ανακύπτουν από το φαινόμενο της γήρανσης του πληθυσμού και την υπόδειξη καθοριστικών λύσεων και προτάσεων.

Κατά τη δευτερογενή έρευνα στοιχεία αντλούνται από την υπάρχουσα βιβλιογραφία, αρθρογραφία και δικτυακούς τόπους και δίνεται έμφαση στη σπουδαιότητα της αναγνώρισης των παραπάνω επιπτώσεων στον Ελληνικό πληθυσμό.

Συγκεκριμένα, κύρια ζητήματα της παρούσας μελέτης είναι η ανάδειξη των πιο πρόσφατων δεδομένων για το «φαινόμενο» της γήρανσης του Ελληνικού πληθυσμού, των εφαρμοζόμενων πολιτικών και των σχεδίων δράσης που εφαρμόζονται σήμερα στη χώρα μας και η εισήγηση προτάσεων για τη δημιουργία υπηρεσιών υποστήριξης τόσο σε νοσοκομειακό όσο και σε εξωνοσοκομειακό επίπεδο, αξιοποιώντας την υπάρχουσα διεθνή εμπειρία και συμβάλλοντας κατ' αυτή την έννοια στην εύρεση λύσεων ούτος ώστε να καταστεί η επιμήκυνση της ζωής ωφέλιμη για τη κοινωνία και όχι η αιτία των προβλημάτων.

Η μεθοδολογία περιλαμβάνει ζητήματα θεωρητικής υποστήριξης της μελέτης, συλλογή δευτερογενών δεδομένων, ανάλυση και εξαγωγή συμπερασμάτων.

Διαβάστε το πλήρες άρθρο εδώ (.pdf)