2007 Νοέμβριος 23-25, Αθήνα
17ο Ετήσιο Πανελλήνιο Συνέδριο Φυσικοθεραπείας, "Μυικό Σύστημα"
Τρόπος παρουσίασης: M.S Powerpoint 2003
Ντουραντώνης Δημήτρης (1,2,3), Μώρος Γεώργιος (2,3), Τζίφα Νοκολίτσα (2)
(1) Ιατρός
(2) Φυσικοθεραπευτής - Φυσικοθεραπευτρια
(3) Εργαστηριακός Συνεργάτης Τμ. Φυσικοθεραπείας Α.Τ.Ε.Ι Πάτρας
ΣΚΟΠΟΣ: Η μυασθένεια Gravis είναι μια χρόνια νευρομυϊκή διαταραχή η οποία μπορεί να οδηγήσει σε διαφόρου βαθμού νευρολογική δυσλειτουργία. Η κλινική εικόνα των ασθενών αποτελεί τις περισσότερες φορές διαγνωστικό πρόβλημα για τον οικογενειακό γιατρό ο οποίος δεν είναι εξοικειωμένος με τις διαγνωστικές μεθόδους αλλά και τη θεραπεία της μυασθένειας Gravis¬¬¬.
Πρόκειται για ένα επίκτητο αυτοάνοσο νόσημα με πολυκλωνικά IgG αντισώματα τα οποία κατευθύνονται για των υποδοχέων της ακετυλοχολίνης (AchR) (αντιγόνο) προκαλώντας μείωση του αριθμού τους στη μετασυναπτική μεμβράνη. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι η νευρομυϊκή διαταραχή της αγωγής του ερεθίσματος. Γίνεται λοιπόν προφανές ότι πρόκειται για μια νόσο η οποία προσβάλει την νευρομυϊκή σύναψη χωρίς ωστόσο να προκαλεί καμία ιστολογική αλλαγή στη μυϊκή ίνα.
Η νόσος ανήκει σε μια μεγαλύτερη κατηγορία ασθενών οι οποίες καλούνται μυοπάθειες ή παθήσεις της νευρομυϊκής σύναψης και αποτελεί την καλύτερα μελετημένη από αυτές νόσο.
17ο Συνέδριο: ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ - ΜΥΪΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ
23, 24, 25 Νοεμβρίου 2007
Διοργάνωση:Πανελλήνιος Σύλλογος Φυσικοθεραπευτών
Διεξαγωγή: Αθήνα
Τρόπος παρουσίασης: M.S Powerpoint 2003
Ντουραντώνης Δημήτρης (1)(2)(3), Μώρος Γεώργιος (2)(3), Τζίφα Νοκολίτσα (2)
ΣΚΟΠΟΣ: Η μυασθένεια Gravis είναι μια χρόνια νευρομυϊκή διαταραχή η οποία μπορεί να οδηγήσει σε διαφόρου βαθμού νευρολογική δυσλειτουργία. Η κλινική εικόνα των ασθενών αποτελεί τις περισσότερες φορές διαγνωστικό πρόβλημα για τον οικογενειακό γιατρό ο οποίος δεν είναι εξοικειωμένος με τις διαγνωστικές μεθόδους αλλά και τη θεραπεία της μυασθένειας Gravis.
Πρόκειται για ένα επίκτητο αυτοάνοσο νόσημα με πολυκλωνικά IgG αντισώματα τα οποία κατευθύνονται για των υποδοχέων της ακετυλοχολίνης (AchR) (αντιγόνο) προκαλώντας μείωση του αριθμού τους στη μετασυναπτική μεμβράνη. Αποτέλεσμα όλων των παραπάνω είναι η νευρομυϊκή διαταραχή της αγωγής του ερεθίσματος. Γίνεται λοιπόν προφανές ότι πρόκειται για μια νόσο η οποία προσβάλει την νευρομυϊκή σύναψη χωρίς ωστόσο να προκαλεί καμία ιστολογική αλλαγή στη μυϊκή ίνα.
Η νόσος ανήκει σε μια μεγαλύτερη κατηγορία ασθενών οι οποίες καλούνται μυοπάθειες ή παθήσεις της νευρομυϊκής σύναψης και αποτελεί την καλύτερα μελετημένη από αυτές νόσο.
