Επενδύει το εσωτερικό του θυλάκου της  άρθρωσης. Περιέχει πολλά αιμοφόρα αγγεία και κύτταρα που διαρκώς εκκρίνουν το αρθρικό υγρό.

Πρόκειται για έναν μικρό «σάκο» ο οποίος περιέχει αρθρικό υγρό. Λειτουργεί ως αποσβεστήρας κραδασμών, δυνάμεων και φορτίων και αποτελεί μηχανισμό εξουδετέρωσης της τριβής μεταξύ των αρθρώσεων αλλά και όλων των μυοσυνδεσμικών στοιχείων από τα οποία αυτές περιβάλλονται και τα οποία συμμετέχουν τόσο στη σταθεροποίηση όσο και την κινητικότητα τους . Μπορεί να βρίσκεται μεταξύ μυών, μεταξύ μυών και τενόντων, μεταξύ οστού και δέρματος, ή οπουδήποτε μπορεί να προκληθεί φθορά από τριβή.

Πρόκειται για διαυγές κιτρινόχρουν και κολλώδες υγρό που θα μπορούσε να παρομοιαστεί με το ασπράδι του αυγού.

Το 95% της περιεκτικότητας του αποτελείται από νερό. Περιέχει επίσης λιπαντίνη η οποία παράγεται από τα κύτταρα του αρθρικού υμένα και υαλουρονικό οξύ το οποίο εκκρίνεται από τους ινοβλάστες του αρθρικού υμένα και προσδίδει το ιξώδες στο αρθρικό υγρό.

Λειτουργεί σαν ένα πολύ καλό λιπαντικό για τις αρθρώσεις, που σε συνδυασμό με τον πολύ μαλακό αρθρικό τους χόνδρο τους επιτρέπει να κινούνται ομαλά αφού σχεδόν η τριβή τους μηδενίζεται σε βαθμό που να είναι λιγότερη και απ’ αυτή του πάγου που κινείται – κυλάει πάνω σε πάγο.

Πρόκειται για κάκωση των τενόντων των εκτείνοντων μυών του καρπού και των δακτύλων λόγω τις υπερβολικής καταπόνησής τους και τελικά την εκφύλιση και όχι τη φλεγμονή τους όπως συνηθίζεται να λέγεται. Ανήκει στα σύνδρομα υπέρχρησης (υπερβολική χρήση) και παρουσιάζεται στον έξω επικόνδυλο της περιοχής του αγκώνα. Αν και προσβάλει και άλλες κατηγορίες ανθρώπων πέραν των τενιστών χαρακτηρίζεται ως πάθηση των τενιστών λόγω του ότι αυτοί προσβάλλονται συνηθέστερα λόγω των ιδιαιτεροτήτων και των τεχνικών απαιτήσεων του αθλήματός τους. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στον εσωτερικό σύνδεσμο εδώ.

Νόσος φλεγμονώδους αιτιολογίας που προσβάλει κυρίως τις αρθρώσεις της σπονδυλικής στήλης αλλά και πριφερικότερες δομές. Για περισσότερες πληροφορίες ακολουθήστε πατήστε εδώ.

Άλγος στις αρθρώσεις.

Περιγράφει το σύμτωμα και όχι το αίτιο. Για το λόγο αυτό θα πρέπει να γίνεται προσπάθεια, απο τον θεράποντα ιατρό, να προσδιοριστεί το αίτιο.

Είναι η θεραπεία που στοχεύει στο να καταστήσει ένα άτομο λειτουργικό, αυτόνομο και ανεξάρτητο μετά απο μια αρρώστια, τραυματισμό ή εθισμό σε ουσίες και αλκοόλ.

Κάθε παρέμβαση (φαρμακευτική, επεμβατική, φυσικοθεραπευτική κλπ.) στην κατάσταση ενός ατόμου η οποία καθίσταται ασύνετη έως επικίνδυνη για την υγείας του.

Η αντίσταση σε μια νόσο δια μέσου των αμυντικών μηχανισμών του ανοσοποιητικού συστήματος.

Ανεπάρκεια οξυγόνωσης των ιστών του σώματος.